 |
 |
DESTACADOS |
 | CABO DO MUNDO (WARNER 1999) |
 Letras 01 Crunia Maris |
Este disco está adicado ó mar e ó pintor do mar, Urbano Lugrís. INTRODUCCIÓN A CIDADE E O PINTOR Esta terra sempre foi mar. Antes que os devanceiros levantasen mámoas e castros, as forzas da naturaleza labraron e puliron outeiros monumentais. Nun deles os canteiros antigos ergueron este faro lexendario para alumar a ruta dos tesouros ultramarinos. Ó abrigo do faro, torre amiga da liberdade, naceu a cidade que se foi estendendo po la lingua de area, no arrabaldo da Pescadería. E aquí, onde se espella o mar en brillantes galerías, neceu o pintor, Urbano Lugrís. A súa vida foi pintura fantástica. Cando naceu o pintor batía o mar bravo contra o murallón do peirao, o mesmo que fora defendido do corsario polas mulleres. Con este son arrolouno súa nai en cantigas de berce. O padriño encheu o maxín do neno coas lendas dos monxes que buscaban o paraíso; o neno soubo axiña de Ero, engaiolado polo pazariño cantor ó pé da fonte, de Brandán, que surcou o océano no lombo dunha balea, de Telmo, señor do trebón, e de Amaro, que alucou o ceo por unha reganduxa. A correr polo outeiro, onde o vento zoa e asubían as sereas dos cons e das furnas, o neno fitou a pedra dos labirintos, laxe gravada que os máis vellos coñecen aínda como o Altar e onde queren ver os primeiros emigrantes. O neno subiu cedo ó faro, onde puido ollar na Marola a mar toda, abrazar o arco atlántico desde a Punta Coietelada ata as illas Sisargas e concibir outras terras. Cara a elas marchaban greas caladas de emigrantes. Dende alén mar tiveron azos para erguernos escolas e modelaren os símbolos do seu reino humilde: a academia da lingua, o himno e a bandeira que, do estandarte deste porto, en tea azul e branca, coseron para podermos cubrir os cadaleitos dos poetas. Emigrante tamén seu pai, o vello Lugrís forxara A gaita gallega, o primeiro periódico escrito en galego en América; e de alá volveu para impulsar entre nós o teatro, para falarlles por vez primeira abertamente na súa lingua ós labregos, para compartir tertulia en íntima amizade con Eduardo Pondal, o noso bardo. Da boca deste, xa moribundo, o vello Lugrís escoitou o derradeiro salouco: "Décheme unha lingua de ferro e déixoche unha lingua de ouro". O pintor medrou coas nousas lendas, e acadou silueta de xigante coa xograría que soñou as máis entusiastas empresas, a mesma que foi de ruada con Federico García Lorca, o poeta máis granado.O pintor peregrinou cun teatro de monicreques que facía rinchar cabalos de guerreiras doncelas, asubiar o vento e mover as ondas do mar para abrir as bocas pasmadas dos nenos. Veu a noite escura e outra emigración, o desterro do que nunca se volve. Lugrís, náufrago, aturou con bohemia a triste realidade dos homes, bebeu o ron dos sargazos, o licor dos mortos. Nunca deixou de ser o neno das buguinas. Fíxose miniador e calígrafo de pulso firme, pintou o que nunca debemos perder. Ninguén coñecía os segredos da cidade coma el, que se mergullaba tralas portas do mar. Das tabernas do porto fixo os museos máis vivos; nos seus muros, entre bocois, estampou tódolos iconos mariños, e con outros argonautas amigos mantivo a Atlántida, a revista do mar, onde co nome de Ulises Fingal recolleu nunha onda a mitoloxía clásica e céltica toda. Tripulou a nau que o levou na derradeira singradura a outro porto amigo, Vigo, e recolleu preto o son do mar nunha ermida. Repousa onde se albiscan as Illas Cíes, entre as ondas do xograr Martín Códax e os tesouros do Capitán Nemo. Alí van saudalo os chafarís das baleas, nun mar de saudade. Olládeo, se queredes gardar limpo o mar. COLABORADORES Erick Riggler: Uillean pipe Elias Garcia: Bouzouki Fernando Largo: Harpa céltica Fernando Villar: Teclados e timbais Enrique Sequero: Voz FALTRIQUEIRA: Voces e coros - Marcos Represas: Clarinete. AGRADECIMENTOS Oscar Claros, José Luís Gallego, Xulio Diloy, Braulio e Paco de "Dolmen Produccións", Enrique Magaz, José Luís De La Peña, Carlos Rodriguez (CROF), Familia Maceiras, Familia Seivane, aos de Balboa e Canteixeira, ás xentes de A Cova Folk, Casa da Lubre e Cova Céltica, Alberto de Maceda, Jon Pagola, J.R.Bugliot, Nonito Pereira, Rosa Suárez, Xosé Mendez, O Bebedeiro, Mario e Belinda de A Maceira, Manuel Molares, Pepón Goikoa e como non.....Mike Oldfield.....Gracias!!! De un modo especial: A Oscar Vinader: Por sobrepasar o concepto de técnico e convertirse nun bó amigo. A Sergio Cruzado: ¿Que fariamos sen tí? Sempre estás cando te precisamos. GRACIÑAS!!! A Xulio Cuba: Apaixoado co proxecto coma nós. Gracias polo teu esforzo!!!! A Marisa Dieguez: porque nos momentos máis duros desta andaina estivo sempre presente. A Familia Urbano Lugrís: Por facilitarnos a consecución desta maravillosa obra. A "Caixa Galicia" e á "Fundación Barrie de la Maza": Por cedernos as obras no seu poder e por facernos todo máis doado. Aos "Imprescindibeis" do poema de Bertold Brecht que sempre están ahí. GRACIAS!!! . - Este disco foi grabado nos estudos Dolmen de A Coruña, Eurosonic e El Alamo de Madrid entre os meses de Xaneiro e Abril do ano 1999. A mestura foi realizada integramente nos estudos Eurosonic. O ténico de son e mesturas foi Oscar Vinader e os asistentes foron Oscar Claros e José Luís Gallego. - A producción correu a cargo de Bieito Romero e Oscar Vinader. - Os arranxos son de LUAR NA LUBRE. - Todos los temas, de Canciones del Mundo. - Fotos: Abilio lope. - Diseño: Sañudo/99. RaRo S.L. - Realización: Ana Díaz. |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
